hen

Uit WikiWoordenboek

Inhoud 1 Nederlands 1.1 Uitspraak 1.2 Woordafbreking 1.3 Zelfstandig naamwoord 1.3.1 Synoniemen 1.3.2 Verwante begrippen 1.3.3 Vertalingen 1.4 Persoonlijk voornaamwoord 1.4.1 Woordherkomst en -opbouw 2 Welsh 2.1 Bijvoeglijk naamwoord 2.1.1 Referenties

Nederlands

Uitspraak

• Geluid:  hen    (hulp, bestand)

Woordafbreking

• hen

Zelfstandig naamwoord

	enkelvoud	meervoud
naamwoord	hen	hennen
verkleinwoord	hennetje	hennetjes

hen v

1. (dierkunde) het vrouwtje van de hoenderachtige vogels

De hen legt in de ren een ei.

Synoniemen

• kip

Verwante begrippen

• haan, kuiken, hoen, hoender, pluimvee, ei

Vertalingen

	enkelvoud		meervoud
	onderwerp	voorwerp	onderwerp	voorwerp
1e persoon	ik 'k	mij me	wij we	ons
2e persoon (informeel)	jij je	jou je	jullie	jullie
2e persoon (formeel)	u	u	u	u
2e persoon (regionaal)	gij ge	u	gij ge	u
3e persoon (mannelijk)	hij ie	hem 'm	zij ze	(dat.) hun (acc.) hen ze
3e persoon (vrouwelijk)	zij ze	haar 'r, d'r
3e persoon (onzijdig)	het 't	het 't

Persoonlijk voornaamwoord

hen

1. persoonlijk voornaamwoord van de derde persoon meervoud in de accusatief (zij) en wordt ook na voorzetsels gebruikt. Voornamelijk beperkt tot verwijzingen naar personen.

Hij zag hen in de vergaderingsruimte.

Met hen ging hij naar naar de conferentie

Woordherkomst en -opbouw

• In de officiële grammatica van het Nederlands wordt deze vorm onderscheiden van een datief hun. Dit onderscheid (en de vorm hen zelf) is echter historisch gezien geheel kunstmatig ^[1] In de spreektaal is hun dan ook regelmatig te horen als lijdend voorwerp of na een voorzetsel en wordt hen vaak vervangen door de clitische vorm ze.

Welsh

Bijvoeglijk naamwoord

hen

1. oud

Referenties

1. ↑ "Jan G. Kooij" in the World's Major Languages edt. Bernard Comrie 1990, Oxford University Press ISBN 0-19-520521-9.