toe

Nederlands

Uitspraak

• Geluid:  toe    (hulp, bestand)

Woordafbreking

• toe

Woordherkomst en -opbouw

• bijwoordelijke vorm van tot

		vnw. bijw.
voorzetselbijwoord		toe
persoonlijk		ertoe
aanwijz.	nabij	hiertoe
	veraf	daartoe
vragend/betrekk.		waartoe

Bijwoord

toe

1. prepositionaal deel van een voornaamwoordelijk bijwoord.

   ertoe: hij behoort niet tot die groep ->hij behoort er niet toe.

2. bijwoordelijk deel van een scheidbaar werkwoord

   bijv. toezeggen: ik zeg niets toe.

3. tot ... toe met genitief van een werkwoord

   «... tot bloedens toe.»

   .. totdat men ging bloeden

andere werkwoorden: berstens, rottens, huilens, brakens, bezwijkens, brekens, walgens, lachens, ziens, vindens, bloedens, vervelens, zwichtens, ontbindens, ontbrandens, ontploffens, wordens, stervens, verheugens, bedroevens, bedriegens, blauwwordens, verdrinkens, smorens, ziedens, overstromens, vergaans, vallens, stollens, verblindens, bezwijmens, verachtens, aanbiddens, verkolens, volgens, lijdens, juichens, dodens, luidens

	stellend
onverbogen	toe
verbogen	(alleen predicaat)

Bijvoeglijk naamwoord

toe

1. dicht, gesloten

   Die deur is toe.

Tussenwerpsel

toe

1. aansporing

   Toe maar!

Engels

enkelvoud	meervoud
toe	toes

Zelfstandig naamwoord

toe

1. (anatomie) teen.

Limburgs

Uitspraak

• IPA: /tuː/ (Etsbergs)

Bijvoeglijk naamwoord

toe

1. dicht

Bijwoord

toe

1. dicht

   «Dooch dien däör toe!»

   Doe dit deur dicht!

Persoonlijk voornaamwoord

toe

1. gemuteerde nominatief van doe.