politia

Uit WikiWoordenboek
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Latijn

Uitspraak
  • IPA: /po.liːˈtiː.a/(klassiek) , /po.liˈtsi.a/(middeleeuws)
Woordherkomst en -opbouw
  • Een geleerde ontlening en transcriptie van Plato's πολῑτείᾱ (polīteíā) “De Staat”, voor het eerst aangetroffen als verwijzing in Cicero, De Senectute, De Amicitia, De Divinatione (1, 29, 60).
  • De middeleeuwse betekenis is diepgaand beïnvloed door de Italiaanse, humanistische opvatting over de relatie tussen de heerser (de monarch) en de staat.

Zelfstandig naamwoord

politia v

  1. (klassiek) de (stads)staat (als politieke entiteit)
  2. (middeleeuws) openbare orde, stedelijke overheid, stadsbestuur
    «9. Genus humanum solum imperante Monarcha, sui, et non alterius gratia, est: tunc enim solum Politiae diriguntur obliquae, democratiae scilicet, oligarchiae atque tyrannides, quae in servitute cogunt genus humanum»[1]
    Slechts wanneer de monarch heerst, is de mensheid voor zichzelf en niet vanwege anderen: alleen dan worden overheden bestuurd, zowel democratieën, oligarchieën alsmede tirannieën, die de mensheid de slavernij in dwingen.
Overerving en ontlening
Verbuiging


Verwijzingen

  1. Bronlink Weblink bron Dante Alighieri op Wikipedia Liber I in: De monarchia (1313)
  2. Bronlink geraadpleegd op 27 december 2020 Weblink bron police in: Oxford Etymological Dictionary, second edition (1989) op oed.com
  3. Bronlink geraadpleegd op 27.12.2020 Weblink bron Polizei in: Wolfgang Pfeifer et al. Etymologisches Wörterbuch des Deutschen (1993), digitalisierte und von Wolfgang Pfeifer überarbeitete Version im Digitalen Wörterbuch der deutschen Sprache op dwds.de


Noors

Uitspraak
Woordafbreking
  • po·li·tia
Naar frequentie zeldzaam

Zelfstandig naamwoord

politia

  1. genitief bepaald onzijdig meervoud van politi
Schrijfwijzen


Nynorsk

Uitspraak
Woordafbreking
  • po·li·tia

Zelfstandig naamwoord

politia

  1. genitief bepaald onzijdig meervoud van politi