wantrouwen

Nederlands

Uitspraak

• Geluid:  wantrouwen    (hulp, bestand)
• IPA: / ˈwɑntrɑuwə(n) / (3 lettergrepen)

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
wantrouwen	wantrouwig

Woordafbreking

• wan·trou·wen

Woordherkomst en -opbouw

• ww: van Middelnederlands, *samenstelling van  wan bn  en  trouwen ww 
• zn: zelfstandig gebruikt ww, in de betekenis van ‘mistrouwen, achterdocht’ voor het eerst aangetroffen in 1573

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
wantrouwen	wantrouwde	gewantrouwd
zwak -d	volledig

Werkwoord

wantrouwen

1. overgankelijk niet vertrouwen, argwanend zijn tegen

   • Wantrouw e-mails met bijlagen van onbekende afzenders. 

   ▸ Ik zou eraan toevoegen dat het erom gaat dat de mens vooral bestaat uit motoriek, evenals de taal, en dat we ons niet hoeven te bewegen om bewogen te raken en dat onze huidige angst voor het serieuze is overgeslagen op onze angst voor en wantrouwen jegens het woord.

   ▸ Koestler vertelt even verder: `Langzamerhand leerde ik mijn mechanistische preoccupatie met de feiten wantrouwen en de wereld om mij heen zien in het licht van de dialectische interpretatie.

Antoniemen

• vertrouwen

Vertalingen

    1. niet vertrouwen   

Duits: misstrauen (de) Engels: mistrust (en), distrust (en)

Spaans: desconfiar (es) (de), recelar (es), sospechar (es)

	enkelvoud	meervoud
naamwoord	wantrouwen	-
verkleinwoord	-	-

Zelfstandig naamwoord

het wantrouwen o

1. afwezigheid van vertrouwen

Synoniemen

• achterdocht, argwaan

Afgeleide begrippen

• wantrouwig

Vertalingen

    1.   

Engels: suspicion (en)

Spaans: desconfianza (es) v, escama (es) v, recelo (es) m, sospecha (es) v, suspicacia (es) v

Gangbaarheid

• Het woord wantrouwen staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.

• In onderzoek uit 2013 van het Centrum voor Leesonderzoek werd "wantrouwen" herkend door:

100 %	van de Nederlanders;
99 %	van de Vlamingen.