vocativus

Uit WikiWoordenboek
Ga naar: navigatie, zoeken

Latijn

Zelfstandig naamwoord

vocativus m nominativus enkelvoud

  1. De zesde naamval van het Latijn, die toegepast wordt op het zelfstandig naamwoord. De vocativus geeft de aangesproken persoon weer. Met uitzondering van de mannelijke, regelmatige substantiva (zoals dominus), is de vocativus gelijk aan de nominativus.
  • Domine! - Heer!
  • Ah, Fortuna! - Oh, vrouwe Fortuna!
P.S.

Let op! Het bovenstaande kan ook betekenen: Oh, het lot/geluk/ongeluk!

Dat kan alleen als bij Fortuna de F geen hoofdletter was.
Verwante begrippen


sing.
nom. vocativus
gen. vocativī
dat. vocativō
acc. vocativum
abl. vocativō


Meer informatie