ken

Nederlands

Uitspraak

• Geluid:  ken    (hulp, bestand)
• IPA: / kɛn / (1 lettergreep)
  • (Noord-Nederland): /kɛn/
  • (Vlaanderen, Brabant, Limburg): /kɛn/

Woordafbreking

• ken

Werkwoord

vervoeging van
kennen

ken

1. eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van kennen
   

   • Ik ken. 

2. gebiedende wijs van kennen
   

   • Ken! 

3. (bij inversie) tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van kennen
   

   • Ken je? 

   ▸ 'Wat voor iemand ben jij geworden, moeder?' 'Ik„ Ik ben een vrouw die eerst haar man, en toen haar zoon heeft verloren ' 'Ja, zo ken ik er nog een.

   ▸ Ik ken het riedeltje wat nu komen gaat maar al te goed.

Gangbaarheid

• Het woord ken staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.

Engels

Uitspraak

• Geluid:  ken (VS)    (hulp, bestand)

Woordherkomst en -opbouw

• erfwoord via Middelengels kennen van Angelsaksisch cennan. Van West-Germaans *kannjan, Protogermaans *kanjaną
• IPA:

enkelvoud	meervoud
ken	kens

Zelfstandig naamwoord

ken

1. begrip [1], bevattingsvermogen, inzicht
2. gezichtsveld
3. (informeel), (AE) huis, woning

vervoeging
onbepaalde wijs	to  ken
he/she/it	kens
verleden tijd	kenned
voltooid deelwoord	kenned
onvoltooid deelwoord	kening
gebiedende wijs	ken

Werkwoord

ken

1. onovergankelijk kennis hebben
2. overgankelijk begrijpen, inzien
3. overgankelijk kennen, weten
4. overgankelijk, (verouderd) verwekken

Synoniemen

• [2] understand
• [3] know

Opmerkingen

• Tegenwoordig vooral nog regionaal gebruikt, m.n. in het noorden van het Verenigd Koninkrijk waaronder Schotland

Frans

Uitspraak

• Geluid: ken Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?
• IPA: /kɛn/

Woordherkomst en -opbouw

• verlan van niquer

Werkwoord

ken (onveranderlijk)

1. (spreektaal) wippen, naaien

   «C’est vrai qu’on bandait à peine mais on voulait déjà ken.»

   Toegegeven, we kregen 'm nauwelijks omhoog, maar we wilden eigenlijk al van bil.

2. (spreektaal) naaien, belazeren

Toki Pona

ken in Sitelen Pona

Uitspraak

• Geluid:  ken    (hulp, bestand)
• IPA: /ken/

Woordafbreking

• ken

Woordherkomst en -opbouw

• van Tok Pisin ken "kunnen"

Zelfstandig naamwoord

ken

1. mogelijkheid
2. geluk, kans

Werkwoord

ken

1. kunnen, mogen
2. in staat zijn tot
3. toestaan

Bijvoeglijk naamwoord

ken

1. mogelijk