bedaren

Uit WikiWoordenboek
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig bijvoeglijk
bedaren bedarend
- bedaard
Uitspraak
Woordafbreking
  • be·da·ren
Woordherkomst en -opbouw
  • In de betekenis van ‘(zich) kalmeren’ voor het eerst aangetroffen in 1451 [1]
  • Afkomstig van Middelnederlandshem bedaren,"tot zichzelf komen. Verwanten zijn beperkt tot Fries bedearje. Mogelijk verwant aan bedeesd, daas. In dat geval is een wortel *daz- te vermoeden. met het voorvoegsel be- [2]
stamtijd
onbepaalde
wijs
verleden
tijd
voltooid
deelwoord
bedaren
bedaarde
bedaard
zwak -d volledig

Werkwoord

bedaren

  1. ergatief tot rust komen, kalm worden
    • Eindelijk bedaarde de vreselijke storm en kon het reddingswerk beginnen. 
     Was hun koning, Willem de Veroveraar, niet tijdens een geweldige storm, dankzij de heilige Nicolaas, veilig van Normandië naar Engeland gevaren? Want Nicolaas was in staat de wind en de onstuimige kracht der golven te doen bedaren![3]
  2. overgankelijk kalm maken
    • Hij kon het kind slechts bedaren door het een ijsje aan te bieden. 
Synoniemen
Vertalingen

Gangbaarheid

100 % van de Nederlanders;
98 % van de Vlamingen.

Verwijzingen