recalcitrant

Uit WikiWoordenboek
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • re·cal·ci·trant
Woordherkomst en -opbouw
  • Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘weerspannig’ voor het eerst aangetroffen in 1830 [1]
  • Afkomstig van het Latijnse werkwoord recalcitrare met het voorvoegsel re-
stellend vergrotend overtreffend
onverbogen recalcitrant recalcitranter recalcitrantst
verbogen recalcitrante recalcitrantere recalcitrantste
partitief recalcitrants recalcitranters -

Bijvoeglijk naamwoord

recalcitrant

  1. onwillig, tegendraads, tegenstrevend, dwars
    • De recalcitrante jongeman werd gedwongen om de taak te verrichten. 
    • Rond 01.00 uur was er veel politie aanwezig in en rondom de Marktstraat. In korte tijd werden meerdere personen aangehouden, zo is te zien op beelden die omstanders maakten. Volgens de politie was er sprake van recalcitrant gedrag, openbaar dronkenschap, belediging en werd er geduwd. [2] 
    • De vrouw had spullen gestolen uit een winkel en werd vervolgens door medewerkers op straat aangesproken. Daarop gedroeg de vrouw zich recalcitrant, omstanders hebben de vrouw vastgehouden tot de politie er was. [3] 
Vertalingen

Gangbaarheid

94 % van de Nederlanders
59 % van de Vlamingen.

Verwijzingen


Engels

Uitspraak
Woordafbreking
  • re·cal·ci·trant
Woordherkomst en -opbouw
stellend vergrotend overtreffend
recalcitrant more recalcitrant most recalcitrant

Bijvoeglijk naamwoord

recalcitrant

  1. bokkig, dwars, haatdragend, koppig, Evan, onbuigzaam, ongehoorzaam, onverzettelijk, opstandig, rebellerend, recalcitrant, stijfhoofdig, stijfkoppig, stug, taai, verbeten, weerbarstig, weerspannig
Synoniemen
Antoniemen
Afgeleide begrippen
Typische woordcombinaties
  • a recalcitrant substance
een recalcitrant stof
  • recalcitrant teenagers
recalcitrante pubers