ergeren

Uit WikiWoordenboek
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig bijvoeglijk
ergeren ergerend
ergernis geërgerd
Uitspraak
Woordafbreking
  • er·ge·ren
Woordherkomst en -opbouw
  • In de betekenis van ‘aanstoot geven of nemen’ voor het eerst aangetroffen in 1240 [1]
  • afgeleid van erger met het achtervoegsel -en [2]
stamtijd
onbepaalde
wijs
verleden
tijd
voltooid
deelwoord
ergeren
ergerde
geërgerd
zwak -d volledig

Werkwoord

ergeren

  1. overgankelijk gevoelens van onvrede veroorzaken
    • Die onzinbots met hun absurde wijzigingen ergerden hem mateloos. 
  2. wederkerend zich ~ aan gevoelens van onvrede ervaren
    • Daar ergerde hij zich al lang aan. 
     Ik begon me steeds meer aan kleine dingen te ergeren. Door het vele blowen trok de groep ook een aantal vervelende types aan en splitste men zich steeds vaker in kleine groepjes af, waardoor ik me minder op mijn gemak voelde.[3]
Vaste voorzetsels
  • ergeren aan
Verwante begrippen
Hyponiemen
Afgeleide begrippen
Vertalingen

Gangbaarheid

99 % van de Nederlanders;
100 % van de Vlamingen.[4]

Verwijzingen