ontroeren

Uit WikiWoordenboek
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig bijvoeglijk
ontroeren ontroerend
ontroering ontroerd
Uitspraak
Woordafbreking
  • ont·roe·ren
Woordherkomst en -opbouw
  • In de betekenis van ‘in het gemoed treffen’ voor het eerst aangetroffen in 1637 [1]
  • Afgeleid van roeren met het voorvoegsel ont-
stamtijd
onbepaalde
wijs
verleden
tijd
voltooid
deelwoord
ontroeren
ontroerde
ontroerd
zwak -d volledig

Werkwoord

ontroeren

  1. overgankelijk gevoelens van medeleven, vertedering of getroffenheid oproepen
    • Onwillekeurig werd hij ontroerd door de aanhankelijkheid waarmee het kind hem begroette. 
Vertalingen

Gangbaarheid

100 % van de Nederlanders;
100 % van de Vlamingen.

Verwijzingen