luid

Nederlands

Uitspraak

• Geluid:  luid    (hulp, bestand)
• IPA: / lœyt / (1 lettergreep)
  • (Noord-Nederland): /lœʏ̯t/
  • (Vlaanderen, Brabant): /lœːt/
  • (Limburg): /lœːd/

Woordafbreking

• luid

Woordherkomst en -opbouw

• In de betekenis van ‘hard klinkend’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1285

	stellend	vergrotend	overtreffend
onverbogen	luid	luider	luidst
verbogen	luide	luidere	luidste
partitief	luids	luiders	-

Bijvoeglijk naamwoord

luid

1. veel lawaai producerend

   ▸ Langzaam nam hij zijn skibril af, keek me rustig aan, draaide het gastenboek naar zich toe en riep met een luide stem door het kleine café: ‘Tim Van Gogh.

   ▸ De chauffeurs deden hun raampjes naar beneden en stelden hun radio's op dezelfde blueszender af, de muziek schalde zo luid uit de auto's dat we bang waren opgepakt te worden wegens verstoring van de openbare orde.

   ▸ Maar Quick ging niet weg en ik moest mijn tsunami van gillen die ik op het plein wilde loslaten inhouden, een schreeuw van blijdschap die zo luid zou zijn dat hij over de daken helemaal tot aan de kust van Kent zou reizen.

Antoniemen

• stil

Hyponiemen

• halfluid, overluid

Afgeleide begrippen

• luiden, luidhals, luidheid, luidklok, luidop, luidruchtig, luidspreker

Vertalingen

    1.   

Duits: laut (de) Engels: loud (en)

Frans: fort (fr), haut (fr)

Werkwoord

vervoeging van
luiden

luid

1. eerste persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van luiden
   

   • Ik luid. 

2. gebiedende wijs van luiden
   

   • Luid! 

3. (bij inversie) tweede persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van luiden
   

   • Luid je? 

Gangbaarheid

• Het woord luid staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.

• In onderzoek uit 2013 van het Centrum voor Leesonderzoek werd "luid" herkend door:

99 %	van de Nederlanders;
100 %	van de Vlamingen.

Spaans

Werkwoord

vervoeging van
luir

luid

1. gebiedende wijs (bevestigend) tweede persoon meervoud tegenwoordige tijd (presente) van luir