Konjunktiv

Duits

Uitspraak

• IPA: /'kɔnjʊŋktiːf/

Woordafbreking

• Kon·junk·tiv

Zelfstandig naamwoord

Konjunktiv m

1. (taalkunde) aanvoegende wijs, conjunctief

Verbuiging

	enkelvoud	meervoud
nominatief	der Konjunktiv	die Konjunktive
genitief	des Konjunktivs	der Konjunktive
datief	dem Konjunktiv	den Konjunktiven
accusatief	den Konjunktiv	die Konjunktive

Afgeleide begrippen

• Konjunktiv I
• Konjunktiv II