grunnitus

Latijn

Uitspraak

• IPA: /grʊn.ˈniː.tʊs/

Woordafbreking

• grun·ni·tus

Woordherkomst en -opbouw

• Afgeleid van grunnīre (knorren) met het achtervoegsel -tus.

Zelfstandig naamwoord

grŭnnītus m

1. geknor (van zwijnen)

Verbuiging

	enkelvoud	meervoud
nominatief	grunnītus	grunnītūs
genitief	grunnītūs	grunnītuum
datief	grunnītuī (grunnītū)	grunnītibus
accusatief	grunnītum	grunnītūs
vocatief	grunnītus	grunnītūs
ablatief	grunnītū	grunnītibus