ergatief

Uit WikiWoordenboek
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • er·ga·tief
enkelvoud meervoud
naamwoord ergatief ergatieven
verkleinwoord ergatiefje ergatiefjes

Zelfstandig naamwoord

ergatief m

  1. (grammatica) een naamval die het onderwerp van een overgankelijk maar niet die van een onovergankelijk werkwoord weergeeft
Verwante begrippen

Gangbaarheid

Meer informatie