wether
Uiterlijk
- we·ther, weth·er
- Oudengels weðer, uit Oergermaans *weþruz ‘weer, gecastreerde ram’, maar eigenlijk ‘jaarling’, dat terug op de Proto-Indo-Europese wortel *wet- ‘jaar’ gaat.
| enkelvoud | meervoud |
|---|---|
| wether | wethers |
wether
- [1] bellwether
| vervoeging | |
|---|---|
| onbepaalde wijs | to wether |
| he/she/it | wethers |
| verleden tijd | wethered |
| voltooid deelwoord |
wethered |
| onvoltooid deelwoord |
wethering |
| gebiedende wijs | wether |
wether
- (een bok of ram) castreren