timere

Latijn

Uitspraak

• IPA: /tɪ.ˈmeː.rɛ/

Woordafbreking

• ti·me·re

stamtijd
infinitief	1e pers. enk. ind. praes. act.	1e pers. enk. ind. perf. act.	supinum
tĭmēre	tĭmĕō	tĭmŭi	-
tweede vervoeging	volledig

Werkwoord

tĭmēre

1. vrezen, bang zijn (voor) wenden (tot)

   «Stultum est timere, quod vitare non potest.»

   Het is dwaas te vrezen wat men niet kan vermijden.

Synoniemen

• metuere
• vereri

Afgeleide begrippen

• timidus, timor

Overerving en ontlening

    Overerving (via Volkslatijn *tęmęre)

Italiaans: temere Portugees: temer

Roemeens: teme Spaans: temer

    Ontlening

Esperanto: timi

Ido: timar