deconfiture

Uit WikiWoordenboek
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • de·con·fi·tu·re
Woordherkomst en -opbouw
  • Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘mislukking’ voor het eerst aangetroffen in 1824 [1]
  • afgeleid van het Franse déconfiture met het voorvoegsel de- [2]
enkelvoud meervoud
naamwoord deconfiture deconfitures
verkleinwoord - -

Zelfstandig naamwoord

deconfiture v

  1. (formeel) mislukking
  2. (formeel) faillissement, bankroet
Verwante begrippen
Vertalingen

Meer informatie

Gangbaarheid

Verwijzingen