schedel

Nederlands

erfwoord van Oudnederlands skēthila, Proto-Germaans *skaiþilō- (zie ook scheiden). In de betekenis van ‘hersenpan’ voor het eerst aangetroffen in 901 ^[1]^[2]

de schedel m

(anatomie) skelet van een mensenhoofd of van een dierenkop, dat vorm geeft aan het hoofd resp. de kop
▸ Deze indrukwekkende demonstratie van betrokkenheid van de kant van de majordomus had een onverwachte uitwerking op de gevleide dichteres. Ze begon te schateren, waarbij zichtbaar werd hoe haar tanden verankerd waren in de met roze tandvlees overtrokken mandibula van haar schedel. Het was bijna angstaanjagend hoe grappig zij de goedbedoelde declamatie van haar eigen meesterwerk achtte.^[3]

▸ Van alle fietsslachtoffers vorig jaar had ongeveer de helft (49 procent) een botbreuk. Maar een fietsongeluk kan ook leiden tot licht hersenletsel (13 procent) of ernstige schade aan de hersenen of de schedel (4 procent).^[4]

1.

Het woord schedel staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.

99 %	van de Nederlanders;
100 %	van de Vlamingen.^[5]

	enkelvoud	meervoud
naamwoord	schedel	schedels
verkleinwoord	schedeltje	schedeltjes