koppelteken

Uit WikiWoordenboek
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • kop·pel·te·ken
Woordherkomst en -opbouw
enkelvoud meervoud
naamwoord koppelteken koppeltekens
verkleinwoord koppeltekentje koppeltekentjes

Zelfstandig naamwoord

koppelteken o

  1. (taalkunde) (grammatica) een streepje om twee of meer woorden een eenheid te laten vormen dat in de Nederlandse spelling vooral van belang is in afleidingen, samenkoppelingen, samenstellingen en woordgroepen
    • Het koppelteken heeft de vorm van het kortste liggende streepje. 
Synoniemen
Verwante begrippen
Vertalingen

Gangbaarheid

100 % van de Nederlanders;
99 % van de Vlamingen.

Meer informatie