dissonant

Nederlands

Uitspraak

• Geluid:  dissonant    (hulp, bestand)
• IPA: /dɪso'nant/

Woordafbreking

• dis·so·nant

Woordherkomst en -opbouw

• Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘wanklank’ voor het eerst aangetroffen in 1650
• afgeleid van sonant met het voorvoegsel dis-

	enkelvoud	meervoud
naamwoord	dissonant	dissonanten
verkleinwoord	dissonantje	dissonantjes

Zelfstandig naamwoord

de dissonant m

1. (muziek) een verzameling van niet-harmonierende klanken

   • De muziek was bij momenten pijnlijk dissonant en loeihard. 

2. een valse noot

   • Het voorval bracht een dissonant in de algemene feestvreugde. 

Synoniemen

• wanklank

Vertalingen

    1.   

Duits: Dissonant (de) v Engels: dissonance (en)

Frans: dissonance (fr) v Spaans: disonancia (es) v

	stellend	vergrotend	overtreffend
onverbogen	dissonant	dissonanter	dissonantst
verbogen	dissonante	dissonantere	dissonantste
partitief	dissonants	dissonanters	-

Bijvoeglijk naamwoord

dissonant

1. wanluidend.

   • Dit laatste lied was meldenswaardig door zijn perfecte harmonie tussen de dissonante melodieën en het subtiel aanzwellende achtergrondkoor. 

Afgeleide begrippen

• dissonantie

Gangbaarheid

• Het woord dissonant staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.

• In onderzoek uit 2013 van het Centrum voor Leesonderzoek werd "dissonant" herkend door:

91 %	van de Nederlanders;
90 %	van de Vlamingen.

Meer informatie

• Zie Wikipedia voor meer informatie.