durven

Nederlands

Uitspraak

• IPA: /ˈdʏr.və(n)/

Woordafbreking

• dur·ven

Woordherkomst en -opbouw

durven (erfwoord) Van Germaans *þarf- Op zijn beurt van Indo-Europees *terp-.

Andere Germaanse talen Oudfries *thurva, Oudsaksisch thurḅan Oudhoogduits thurfan (Duits dürfen) Gotisch *𐌸𐌰𐌿𐍂𐌱𐌰. Oudnoors þurfa (Zweeds tarva)

Andere Indo-Europese talen Oudgrieks τερπειν Slavisch trěbě, Russisch требоватъ.

dorst (erfwoord) Van Germaans *ders- Opzijn beurt van Indo-Europees: dʰers-

Andere Germaanse talen Oudfries dūra (Fries doare) Oudhoogduits giturran, Oudsaskisch gidurran, Angelsaksisch: durran (Engels: dare) (preterito-praesentium).

Andere Indo-Europese talen Oudgrieks θαρσειν ‘dapper zijn’.

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
durven	durfde dorst	gedurfd
zwak -d onregelmatig	volledig

Werkwoord

durven

1. (inergatief) ~ te de moed hebben iets te doen

   Hij dorst zich daar niet meer te laten zien.

Opmerkingen

1. De vorm "dorst" is in het noorden goeddeels verdrongen door de regelmatig zwakke vorm "durfde".
2. In de voltooide tijd wordt het deelwoord vaak vervangen door de onbepaalde wijs.

   Ik heb niet durven kijken.

3. Lijdende vormen zijn niet gebruikelijk.

Vertalingen

    1. ~ te de moed hebben iets te doen   

Afrikaans: aandurf (af) Duits: wagen (de), sich trauen (de) Engels: dare (en) Frans: oser (fr)

Papiamento: trivi (pa) Spaans: osar (es), atreverse (es) Zweeds: våga (sv)