blinken

Nederlands

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?

Woordafbreking

• blin·ken

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
blinken	blonk	geblonken
klasse 3	volledig

Werkwoord

blinken

1. (inergatief) in opvallende mate licht weerkaatsen of uitzenden

   Het duin blonk in het felle zonlicht.

Afgeleide begrippen

• opblinken, uitblinken

Vertalingen

    1. in opvallende mate licht weerkaatsen of uitzenden   

Duits: blinken (de), glänzen (de) Engels: shine (en) Frans: briller (fr) Noors: blinke (no), glinse (no)

Nynorsk: blinke (nn), glinse (nn) Oudnoors: bragða Spaans: brillar (es), resplandecer (es), relucir (es), lucir (es)

Duits

Werkwoord

blinken

1. glanzen

   «Die frisch geputzten Felgen blinken in der Sonne.»

   De goed schoongemaakte velgen blinken in de zon.

Noors

Woordafbreking

• blin·ken

Zelfstandig naamwoord

blinken m

1. mannelijke vorm van nominatief bepaald enkelvoud van blink

Nynorsk

Woordafbreking

• blin·ken

Zelfstandig naamwoord

blinken m

1. nominatief bepaald enkelvoud van blink