legitimeren

Uit WikiWoordenboek
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • le·gi·ti·me·ren
Woordherkomst en -opbouw
  • Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘wettigen’ voor het eerst aangetroffen in 1540 [1]
  • afgeleid van het Franse légitimer (met het achtervoegsel -eren) [2] [3]
stamtijd
onbepaalde
wijs
verleden
tijd
voltooid
deelwoord
legitimeren
legitimeerde
gelegitimeerd
zwak -d volledig

Werkwoord

legitimeren

  1. overgankelijk rechtmatig, legitiem maken
    • De resolutie van de Veiligheidsraad legitimeert een aanval op het land. 
  2. wederkerend bevestigen dat men de persoon is voor wie men zich uitgeeft
    • Voor de controle legitimeert een controleur zich met een pas. 
Hyponiemen
Afgeleide begrippen
Verwante begrippen
Vertalingen

Gangbaarheid

100 % van de Nederlanders;
96 % van de Vlamingen.

Verwijzingen