coepere

Latijn

stamtijd
infinitief	1e pers. enk. ind. praes. act.	1e pers. enk. ind. perf. act.	supinum
coepere	coepĭō	coepī	coeptum
vijfde vervoeging	volledig

Werkwoord

coepĕre (preklassiek), coepisse (klassiek)

1. inergatief: beginnen, aanvangen;
2. overgankelijk : een begin maken met, beginnen, ondernemen

Verwijzingen

• s.v. coepio, in
  J.B. Kan - H.P. Schröder
  (ed.), Latijnsch-Nederlandsch Woordenboek, Utrecht, 1864, p. 97.