admitir
Uiterlijk
- ad·mi·tir
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| admitir |
admitía |
admitido |
| volledig | ||
admitir
- (~ en) toelaten in/bij/tot
- toegeven, toestaan, aanvaarden
- tolereren, dulden
- «no admite dilación»
- het duldt geen uitstel
- «no admite dilación»