toevoegsel

Nederlands

Woordafbreking

• toe·voeg·sel

Woordherkomst en -opbouw

• Afgeleid van toevoegen met het achtervoegsel -sel. Dit is een leenvertaling van de oorspronkelijk Latijnse term affix.

	enkelvoud	meervoud
naamwoord	toevoegsel	toevoegsels
verkleinwoord	toevoegseltje	toevoegseltjes

Zelfstandig naamwoord

toevoegsel o

1. wat toegevoegd wordt (b.v. een complement, een adjunct of een supplement)
2. (taalkunde) een gebonden morfeem dat aan een ander morfeem wordt vastgehecht om zo een nieuw woord te vormen

   De rol van het toevoegsel in de afleiding of samenstelling wordt weergegeven door een verticale streep.

Synoniemen

• [2] affix

Verwante begrippen

Woorddelen in het Nederlands (nld)
toevoegsel • voorvoegsel • achtervoegsel • invoegsel • omvoegsel affix • prefix • suffix • interfix • circumfix

Vertalingen

    1. wat toegevoegd wordt   

Engels: adjunct (en)

Spaans: complemento (es) m, epíteto (es) m, suplemento (es) m

    2. een gebonden morfeem dat aan een ander morfeem wordt toegevoegd om zo een nieuw woord te vormen   

Afrikaans: affiks (af) Catalaans: afix (ca) Duits: Affix (de) Engels: affix (en) Esperanto: afikso (eo) Fins: affiksi (fi) Frans: affixe (fr) m Hebreeuws: מוספית (he) Hongaars: toldalék (hu) Italiaans: affisso (it) m Japans: 接辞 (ja)

Koreaans: 접사 (ko) Latijn: affixum (la) Oekraïens: афікс (uk) Perzisch: وند (fa) Pools: zrostek (pl) m Portugees: afixo (pt) m Roemeens: afix (ro) Russisch: аффикс (ru) Spaans: afijo (es) m Thai: หน่วยคำเติม (th) Zweeds: affix (sv)