erven

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
erven	ervend
erf	geërfd
erfenis	erfelijk

Uitspraak

• Geluid:  erven    (hulp, bestand)
• IPA: /'ʔɛr.və(n)/

Woordafbreking

• er·ven

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
erven /'ʔɛr.və(n)/	erfde /'ʔɛrv.də/	geërfd /ɣə'ʔɛrft/
zwak -d	volledig

Werkwoord

erven

1. (overgankelijk) de eigendommen van een overledene, meestal een familielid, rechtens verkrijgen

   Zij erfde een prachtig schilderij van haar oma.

Afgeleide begrippen

• erfgoed, erfstuk, erfelijk, erfenis, erfgenaam, erflater

Vertalingen

    1. de eigendommen van een overledene, meestal een familielid, rechtens verkrijgen   

Duits: erben (de) Engels: inherit (en) Frans: hérite (fr)

Pools: dziedziczyć (pl) Papiamento: eredá Spaans: heredar (es)

Zelfstandig naamwoord

erven mv

1. meervoud van het zelfstandig naamwoord erf