bijten

Nederlands

Uitspraak

• Geluid:  bijten    (hulp, bestand)

Woordafbreking

• bij·ten

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
bijten	beet	gebeten
klasse 1	volledig

Werkwoord

bijten

1. (overgankelijk) iets afsnijden of afscheuren door tanden tegen elkaar te duwen

   De hond beet de arrestant in de benen.

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
bijten	bijtend
beet	gebeten
bijt

Afgeleide begrippen

aanbijten afbijten

doodbijten doorbijten

inbijten kapotbijten

ontbijten stukbijten

toebijten uitbijten

vastbijten verbijten

Spreekwoorden

• Blaffende honden bijten niet

  iemand die een grote mond opzet, zal meestal niets doen

  iemand die een grote mond opzet, is meestal niet gevaarlijk

Vertalingen

    1. iets afsnijden of afscheuren door tanden tegen elkaar te duwen   

Albanees: kafshon (sq) Catalaans: mossegar (ca) Duits: beißen (de) Engels: bite (en) Esperanto: mordi (eo) Fins: purra (fi), haukata (fi) Frans: mordre (fr) Hongaars: harap (hu) Indonesisch: gigit (id) Italiaans: mordere (it) Japans: 噛む (ja) (かむ, kamu) Kroatisch: gristi (hr), ugristi (hr) Noors: bite (no)

Nynorsk: bite (nn) Papiamento: morde Pools: gryzć (pl) Portugees: morder (pt) Sloveens: ugrizniti (sl) Slowaaks: hrýzať (sk) Spaans: morder (es) Tagalog: kagat (tl) Tsjechisch: hrýzat (cs) Turks: ısırmak (tr) Vietnamees: cắn (vi) Zweeds: bita (sv)

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
bijten	bijtte	gebijt
zwak -t	volledig

Werkwoord

bijten

• 1. een bijt maken (in het ijs)

Zelfstandig naamwoord

bijten mv

1. meervoud van het zelfstandig naamwoord bijt