pugnare

Latijn

Woordherkomst en -opbouw

• Afgeleid van pūgnus.

stamtijd
infinitief	1e pers. enk. ind. praes. act.	1e pers. enk. ind. perf. act.	supinum
pugnāre	pugnō	pugnāvī	pugnātum
eerste vervoeging	volledig

Werkwoord

pugnāre

1. vechten, strijden
2. ruzie hebben
3. tegenspreken
4. vechten voor
5. tweede persoon enkelvoud imperativus praesens passief van pugnāre

Afgeleide begrippen

• expugnare
• pūgna
• pūgnāculum
• pūgnātor
• pūgnāx