calare

Latijn

Uitspraak

• IPA: /ka.ˈlaːrɛ/

Woordafbreking

• ca·la·re

Woordherkomst en -opbouw

• erfwoord Ontwikkeld uit Indo-Europees *kelH₁ “roepen”.

stamtijd
infinitief	1e pers. enk. ind. praes. act.	1e pers. enk. ind. perf. act.	supinum
calāre	calō	-	calātum
eerste vervoeging	volledig

Werkwoord

calāre

1. roepen, oproepen, aankondigen

Afgeleide begrippen

• classis
• concilium

Spaans

Werkwoord

vervoeging van
calar

calare

1. aanvoegende wijs eerste persoon enkelvoud toekomende tijd (futuro) van calar
2. aanvoegende wijs derde persoon enkelvoud toekomende tijd (futuro) van calar