opvolgen

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
opvolgen	opvolgend
opvolging	opgevolgd

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?

Woordafbreking

• op·vol·gen

Woordherkomst en -opbouw

• Afgeleid van volgen met het voorvoegsel op-.

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
opvolgen	volgde op	opgevolgd
zwak -d	volledig

Werkwoord

opvolgen

1. (overgankelijk) uitvoeren wat een ander aangeraden of bevolen heeft

   Hij besloot de goede raad niet op te volgen.

2. (overgankelijk) iemands functie overnemen

   Het is niet duidelijk door wie deze koning opgevolgd werd, omdat het kleitablet beschadigd is.

Vertalingen

    1. uitvoeren wat een ander aangeraden of bevolen heeft   

Duits: befolgen (de) Engels: obey (en), follow (en)

Frans: suivre (fr) Spaans: seguir (es), obedecer (es)

    2. iemands functie overnemen   

Duits: nachfolgen (de) Engels: succeed (en)

Frans: succéder (fr) (à) Spaans: suceder (es)