competentie

Nederlands

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?

Woordafbreking

• com·pe·ten·tie

Woordherkomst en -opbouw

• afgeleid van competent met het achtervoegsel -ie

	enkelvoud	meervoud
naamwoord	competentie	competenties
verkleinwoord	competentietje	competentietjes

Zelfstandig naamwoord

competentie m

1. een ontwikkelbaar vermogen van mensen waarmee ze in voorkomende situaties adequaat, gemotiveerd, proces- en resultaatgericht kunnen handelen
2. een cluster van samenhangende kennis, vaardigheden en houdingen, deskundigheid, geschiktheid

   De nieuwe medewerker heeft de competenties om een manager te worden.

3. bevoegdheid tot handelen of oordelen
4. (geologie) de mate waarin een gesteente bestand is tegen erosie

   Het gedolomitiseerde koraal vormde vanwege de grote competentie een verhoging in het landschap en verkreeg door erosie de grillige vormen waar de Dolomieten bekend om zijn.

   competentie bij Woordenboek der Nederlandse taal (1500 tot ...)

Synoniemen

• [1], [2] bekwaamheid, vaardigheid, vermogen, capaciteit
• [2] leerdoel
• [3] erosiebestendigheid

Hyponiemen

• basiscompetentie, kerncompetentie, taalcompetentie

Afgeleide begrippen

• competentiecentrum, competentieconflict, competentiegebied, competentiegeschil, competentiekwestie, competentiescheiding, competentiestrijd, competentietwist, competentievraag

Antoniemen

• incompetentie

Vertalingen

    1. een ontwikkelbaar vermogen van mensen waarmee ze in voorkomende situaties adequaat, gemotiveerd, proces- en resultaatgericht kunnen handelen   

Duits: Kompetenz (de) v Engels: competence (en)

Frans: compétence (fr) v Spaans: competencia (es)

Meer informatie

• Zie Wikipedia voor meer informatie.