Ruhm

Duits

Uitspraak

• IPA: /ʀuːm/

Woordafbreking

• Ruhm

Zelfstandig naamwoord

Ruhm m

1. faam

   «Er fühlte sich unglücklich und all sein Ruhm und all seine Macht waren ihm nichts mehr wert.»

   Hij voelde zich ongelukkig en al zijn faam en macht was hem niet meer waard.

Verbuiging

	enkelvoud	meervoud
nominatief	der Ruhm	-
genitief	des Ruhm(e)s	-
datief	dem Ruhm(e)	-
accusatief	den Ruhm	-