vêre
Uiterlijk
- vê·re
- Afkomstig van het Oudnoorse woord viðra
| stamtijd | |||
|---|---|---|---|
| onbepaalde wijs |
tegenwoordige tijd |
verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| vêre vêrande |
vêrar vêrast |
vêra vêr |
vêra vêra |
| vêre | Klasse 1 zwak | ||
vêre
- onovergankelijk (bij dieren) ruiken, bespeuren
- «Hunden vêra viltet.»
- De hond ruikt het wild.
- «Hunden vêra viltet.»
- onovergankelijk (bij mensen) vermoeden, bevroeden, voorvoelen, vooruitzien
- «Eg kunne vêre at noko var gale.»
- Ik kon vermoeden dat er iets mis was.
- «Eg kunne vêre at noko var gale.»