Naar inhoud springen

terminatief

Uit WikiWoordenboek
  • ter·mi·na·tief
enkelvoud meervoud
naamwoord terminatief terminatieven
verkleinwoord - -

determinatiefm

  1. (taalkunde) een naamval die in het Nederlands omschreven zou worden met "tot aan"
    • Het Baskisch kent een terminatief. 
stellend
onverbogen terminatief
verbogen terminatieve
partitief terminatiefs

terminatief

  1. (taalkunde) begrensd door een einde
    • "Een appel eten" is terminatief; "een kar duwen" niet-terminatief.