conjunctief

Nederlands

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?

Woordafbreking

• con·junc·tief

Woordherkomst en -opbouw

• afgeleid van conjunctie (met het voorvoegsel con-) met het achtervoegsel -ief
• afgeleid van het Latijnse 'coniunctivus'

	enkelvoud	meervoud
naamwoord	conjunctief	conjunctieven
verkleinwoord

Zelfstandig naamwoord

conjunctief m

1. (taalkunde) een werkwoordswijs waarmee men een wens, onzekerheid of mogelijkheid tot uitdrukking kan brengen

   Lang leve de koningin!

Synoniemen

• aanvoegende wijs, bijvoegende wijs, subjunctief

Paroniemen

• conjunctie, conjunctuur

Antoniemen

• aantonende wijs

Vertalingen

    1. een werkwoordswijs waarmee men een wens of onzekerheid tot uitdrukking kan brengen.   

Duits: Konjunktiv (de) m Engels: subjunctive (en) Fins: konjunktiivi (fi), subjunktiivi (fi) Frans: subjonctif (fr) m

Italiaans: congiuntivo (it) m Latijn: coniunctivus (la) m, subiunctivus (la) m Spaans: subjuntivo (es) m, modo subjuntivo (es) m

	stellend
onverbogen	conjunctief
verbogen	conjunctieve

Bijvoeglijk naamwoord

Niet in de woordenlijst van de Taalunie (als bijvoeglijk naamwoord)
conjunctief

1. zonder bepaalde aspecten uit te sluiten (verbindend)

Verwante begrippen

• conjunctiviteit

Meer informatie

• Zie Wikipedia voor meer informatie.