indicatief

Nederlands

Woordafbreking

• in·di·ca·tief

Woordherkomst en -opbouw

• afgeleid van indicatie met het achtervoegsel -ief
• afgeleid van het Franse indicatif of daarvoor van het Latijnse 'indicativus'

	enkelvoud	meervoud
naamwoord	indicatief	indicatieven
verkleinwoord

Zelfstandig naamwoord

indicatief m

1. (taalkunde) de vorm van het werkwoord die de werkelijkheid aangeeft

Synoniemen

• aantonende wijs

Verwante begrippen

• aanvoegende wijs

Vertalingen

    1. de vorm van het werkwoord die de werkelijkheid aangeeft   

Bretons: doare-disklêriañ (br) Catalaans: indicatiu (ca) Chinees: 已然語氣 (zh) Deens: indikativ (da) Duits: Indikativ (de) Engels: realis mood (en), indicative (en), indicative mood (en) Fins: indikatiivi (fi) Frans: indicatif (fr) Hongaars: kijelentő mód (hu) Ido: indikativo (io) Indonesisch: modus indikatif (id) Italiaans: indicativo (it) Koreaans: 현실적 서법 (ko)

Latijn: indicativus (la) Noors: indikativ (no) Nynorsk: indikativ (nn) Pools: tryb oznajmujący (pl) m Portugees: modo indicativo (pt) Russisch: Изъявительное наклонение (ru) Spaans: indicativo (es) m, modo indicativo (es) m Tsjechisch: indikativ (cs) Waals: indicatif (wa) Zweeds: indikativ (sv)

	stellend
onverbogen	indicatief
verbogen	indicatieve

Bijvoeglijk naamwoord

indicatief

1. aanduidend, aanwijzend

Vertalingen

    1.   

Duits: indikativ (de) Engels: indicative (en) Frans: indicatif (fr)

Spaans: indicativo (es)

Meer informatie

• Zie Wikipedia voor meer informatie.