ouïr

Niet te verwarren met: ouir

Frans

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?
• IPA: /wiʁ/, /u.iʁ/

Woordherkomst en -opbouw

• Van het Latijnse "audire" (horen)

stamtijd
infinitief	verleden tijd	voltooid deelwoord
ouïr	oyais	ouï
derde groep	volledig

Werkwoord

ouïr overgankelijk

1. (verouderd) horen, vernemen, maar vaag, uit onbekende of niet nader te noemen bron

   «J'ai ouï dire que ...»

   Ik heb horen zeggen dat ...

2. (juridisch): horen, verhoren, van getuigen

Opmerkingen

• komt in het modern Frans alleen voor in de infinitief of als voltooid deelwoord (bv. in de passé composé)

Afgeleide begrippen

• ouïe
• ouï-dire

Verwante begrippen

• écouter, entendre