navire
Uiterlijk
- na·vire
- Afkomstig van een Oudfranse vorm navirie "schip", een variant van navilie "vloot", een leenwoord van Volkslatijn navilium, een variant van klassiek Latijn navigium "schip" (een afleiding van het werkwoord navigare, vgl. ook Frans naviguer). Het woordgeslacht werd definitief mannelijk in de zeventiende eeuw. [1]
| enkelvoud | meervoud | ||
|---|---|---|---|
| zonder lidwoord | met lidwoord | zonder lidwoord | met lidwoord |
| navire | le navire | navires | les navires |
navire m
- (scheepvaart) schip [1]
- ↑ navire (Etymologie) in: Le Trésor de la Langue Française informatisé (1971-1994)
op de website cnrtl.fr
.