huns

Uit WikiWoordenboek
Naar navigatie springen Jump to search

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • huns
Woordherkomst en -opbouw
  • hun met het achtervoegsel -s

Niet in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Taalunie.

Persoonlijk voornaamwoord

huns

  1. (verouderd) genitief van zij en ze (3e persoon meervoud)
    • Wat wreedheid schijnt is weldaad vaak, ja zeker de jagers hebben eene delicate taak en ze zijn er niet om huns wil. [1]
Afgeleide begrippen

Bezittelijk voornaamwoord

huns

  1. (verouderd) genitief m (van) hun
    • Ik heb menschen gezien, die door den krijg helemaal te gronde waren gebracht; (…) weduwen-moeders van den steun huns mans of van den steun hunner zonen beroofd; maar geen enkel verwijt of klacht heb ik hooren opgaan tegen 't verbod van doorlating van 't duitsche leger over België. [2]
  2. (verouderd) genitief o (van) hun
    • Toen, volgens de zede huns volks, schoren de Hunnen het hoofdhaar (…) [3]
Afgeleide begrippen

Verwijzingen

  1. Woudkind "Jagers in Gaasterland." in: Leeuwarder Courant jrg. 162 nr. 4 (6 januari 1913; p. 15 (Zondagsblad p. 1) kol. 4; geraadpleegd 2016-08-28
  2. Loveling, V. (B. Van Raemdonck, ed.) In oorlogsnood {2007) op website: dbnl.org; p. 721; geraadpleegd 2016-08-28 ; herzien t.o.v. editie (2004) Centrum voor Teksteditie en Bronnenstudie van de KANTL, Gent
  3. Couperus, L. "Attila en de Hunnen" in Vliet, H.T.M. van e.a. (eds.) Louis Couperus. Proza. Eerste bundel (1995) Uitgeverij L.J. Veen, Amsterdam/Antwerpen; p. 274; geraadpleegd 2016-08-28

Meer informatie