weerleggen

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
weerleggen	weerleggend
weerlegging	weerlegd

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?

Woordafbreking

• weer·leg·gen

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
weerleggen	weerlegde	weerlegd
zwak -d	volledig

Werkwoord

weerleggen

1. een eerdere bewering ontkrachten

   Het bestaan van een alles doordringende ether werd in een experiment weerlegd.

Vertalingen

    1. een eerdere bewering ontkrachten   

Duits: widerlegen (de) Engels: refute (en)

Frans: réfuter (fr) Spaans: refutar (es), rebatir (es)