verenigen

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
verenigen	verenigend
vereniging	verenigbaar
-	verenigd

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?

Woordafbreking

• ver·eni·gen

Woordherkomst en -opbouw

• Afgeleid van de stam een met het voorvoegsel ver- en met het achtervoegsel -ig.

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
verenigen	verenigde	verenigd
zwak -d	volledig

Werkwoord

verenigen

1. afzonderlijke delen tot één geheel maken

   Het was de droom van Schuman geheel Europa te verenigen .

Vertalingen

    1. afzonderlijke delen tot één geheel maken   

Duits: vereinen (de) Engels: unite (en)

Frans: unifier (fr) Spaans: unir (es), juntar (es), aliar (es)