getuige

Uit WikiWoordenboek
Ga naar: navigatie, zoeken

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • ge·tui·ge
enkelvoud meervoud
naamwoord getuige getuigen
verkleinwoord (getuigetje) (getuigetjes)

Zelfstandig naamwoord

getuige m

  1. (juridisch) iemand die een gebeurtenis heeft meegemaak of op andere wijze, veelal onder ede, een verklaring kan geven ten aanzien van de ware toedracht van een zaak
Vertalingen
Woordherkomst en -opbouw

Voorzetsel

getuige

  1. kondigt de grondslag aan waarop een uitspraak gedaan wordt
    De Dortherbeek heeft, getuige de sterk slingerende gemeentegrens, in het verleden sterk gemeanderd.

Werkwoord

vervoeging van
getuigen

getuige

  1. aanvoegende wijs van getuigen