bokken

Nederlands

Uitspraak

• IPA: /ˈbɔkə(n)/

Woordafbreking

• bok·ken

Zelfstandig naamwoord

bokken mv

1. meervoud van het zelfstandig naamwoord bok

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
bokken	bokte	gebokt
zwak -t	volledig

Werkwoord

bokken

1. (inergatief) mokken omdat men zich verongelijkt voelt
2. (inergatief) (van paarden) de achterhand in de lucht gooien
3. (gewestelijk) zich vooroverbuigen, bukken.

Vertalingen

    1. mokken omdat men zich verongelijkt voelt   

Duits: bocken (de) Engels: sulk (en) Frans: faire la tête (fr)

    2. (van paarden) de achterhand in de lucht gooien   

Engels: buck (en)

Meer informatie

• Zie Wikipedia voor meer informatie.