déglinguer
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| déglinguer |
déglinguais |
déglingué |
| eerste groep | volledig | |
déglinguer
- (spreektaal) kapot maken, mollen [1]
- (spreektaal) irriteren, nerveus maken
- «Une marche militaire, ça m’déglingue.»
- Ik word nerveus van zo'n militaire mars.
- «Une marche militaire, ça m’déglingue.»
se déglinguer
- (spreektaal) kapot gaan
- «Après que sa copine l'avait quitté, il s'est déglingué peu à peu.»
- Nadat zijn vriendin hem had verlaten is hij er langzaam aan kapot gegaan. [1]
- «Après que sa copine l'avait quitté, il s'est déglingué peu à peu.»