wankelen

Nederlands

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
wankelen	wankelend
wankeling	gewankeld
-	wankelbaar

Woordafbreking

• wan·ke·len

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
wankelen	wankelde	gewankeld
zwak -d	volledig

Werkwoord

wankelen

1. (inergatief) onvast op de voeten staan, dreigen te vallen

   De plotselinge windvlaag deed hem wankelen.

2. (ergatief) op onvaste wijze zich ergens heen begeven

   Hij is stomdronken naar huis gewankeld.

Vertalingen

    1. onvast op de voeten staan, dreigen te vallen   

Duits: schwanken (de) Engels: teeter (en)

Oudnoors: riða