stremmen

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
stremmen	stremmend
stremming	gestremd
stremsel

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?

Woordafbreking

• strem·men

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
stremmen	stremde	gestremd
zwak -d	volledig

Werkwoord

stremmen

1. (ergatief) neerslaan van opgeloste eiwitten

   Van het vocht van de lebmaag stremt de melk en ontstaat wrongel.

2. (ergatief) tot stilstand komen van verkeer

   Door het ongeluk stremde al het verkeer.

Vertalingen

    1. neerslaan van opgeloste eiwitten   

Engels: curdle (en)

Frans: cailler (de)