kauwen

Nederlands

Woordafbreking

• kau·wen

Woordherkomst en -opbouw

• (erfwoord) Van Germaans *kewwanan.

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
kauwen	kauwde	gekauwd
zwak -d	volledig

Werkwoord

kauwen

1. (m.b.t. voedsel) fijnmaken met de tanden

Vertalingen

    1.   

Duits: kauen (de) Engels: chew (en) Esperanto: maĉi (eo) Frans: mâcher (fr) Italiaans: masticare (it)

Koerdisch: cûn (ku) Occitaans: mastegar (oc) Pools: żuć (pl) Spaans: masticar (es) Zweeds: tugga (sv)

Woordherkomst en -opbouw

• (klanknabootsing).

Zelfstandig naamwoord

kauwen mv

1. meervoud van het zelfstandig naamwoord kauw