dissonant

Nederlands

Uitspraak

• Geluid: Bestand bestaat nog niet. Aanmaken?
• IPA: /dɪso'nant/

Woordafbreking

• dis·so·nant

	enkelvoud	meervoud
naamwoord	dissonant	dissonanten
verkleinwoord	dissonantje	dissonantjes

Zelfstandig naamwoord

dissonant m

1. (muziek) een verzameling van niet-harmonierende klanken

   De muziek was bij momenten pijnlijk dissonant en loeihard.

2. een valse noot

   Het voorval bracht een dissonant in de algemene feestvreugde.

Synoniemen

• wanklank

	stellend	vergrotend	overtreffend
onverbogen	dissonant	dissonanter	meest dissonant
verbogen	dissonante	dissonantere	meest dissonante

Bijvoeglijk naamwoord

dissonant

1. wanluidend.

   Dit laatste lied was meldenswaardig door zijn perfecte harmonie tussen de dissonante melodieën en het subtiel aanzwellende achtergrondkoor.

Meer informatie

• Zie Wikipedia voor meer informatie.