fuir
Uiterlijk
| stamtijd | ||
|---|---|---|
| infinitief | verleden tijd |
voltooid deelwoord |
| fuir |
fuyais |
fui |
| derde groep | volledig | |
fuir
- onovergankelijk vluchten; wegvluchten
- overgankelijk (weg)vluchten van iets
- (figuurlijk) vermijden; ontwijken
- lekken
- vlieden
- vlieten
- ↑ fuir (Etymologie) in: Le Trésor de la Langue Française informatisé (1971-1994)
op de website cnrtl.fr
.